ข่าวจากสื่อ

ชายที่ดูแลเพื่อนร่วมงานซึ่งทำงานด้วยกันมาหลายสิบปีดั่งครอบครัวเมื่อเพื่อนป่วยเป็นมะเร็ง ถูกครอบครัวของเพื่อนคนนั้นฟ้องด้วยข้อหาฉ้อโกงเป็นต้น ด้วยเหตุที่ได้รับทรัพย์สินของเพื่อนโดยเสน่หา แต่ได้รับคำสั่งไม่ฟ้องวันที่ 1 ตามข้อมูลของวงการกฎหมาย สำนักงานอัยการเขตอึยจองบูได้สั่งไม่ฟ้องนาย A ชายวัย 50 กว่าปี ที่ถูกฟ้องด้วยข้อหาฉ้อโกง กรรโชกทรัพย์ เป็นต้น เมื่อเดือนกรกฎาคมที่ผ่านมา ด้วยเหตุที่หลักฐานไม่เพียงพอนาย A ถูกกล่าวหาว่าในปี 2014 หลอกลวงนาย B ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมงานให้เปลี่ยนผู้รับผลประโยชน์ประกันสุขภาพ และโอนเงินกว่า 550 ล้านวอนเข้าบัญชีของตนเองผู้ฟ้องคือครอบครัวผู้ตายของนาย B ที่อ้างว่านาย A ข่มขู่และบังคับนาย B เพื่อกรรโชกเงินแต่นาย A ปฏิเสธข้อกล่าวหาทั้งหมด โดยระบุว่าเมื่อนาย B ป่วยเป็นมะเร็ง ตนและภรรยาได้ดูแลเขาแทนครอบครัว นาย B จึงมอบทรัพย์สินให้โดยสมัครใจนอกจากนี้ยังกล่าวเสริมว่านาย B เคยประสบข้อพิพาทเรื่องทรัพย์สินอย่างรุนแรงกับพี่น้องหลังจากพ่อแม่เสียชีวิต จึงไม่ต้องการให้ครอบครัวรับมรดกทรัพย์สินหลังจากที่ตนเสียชีวิตอัยการรับฟังข้ออ้างของนาย A พบว่ามีข้อพิพาททางกฎหมาย เช่น คดีเรียกคืนส่วนแบ่งมรดกโดยชอบ ระหว่างนาย B กับครอบครัว และจากการสอบพยาน ได้รับคำให้การว่านาย B ปิดบัญชีของตนและใช้บัญชีของผู้อื่นเพื่อหลีกเลี่ยงการอายัดทรัพย์เมื่อพิจารณาว่านาย A ไม่ใช่ครอบครัวแต่เป็นผู้ทราบข่าวการเสียชีวิตของนาย B เป็นคนแรกและรับผิดชอบจัดการ ก็เห็นว่าข้ออ้างที่ว่านาย A ดูแลนาย B ที่ป่วยมะเร็งนั้นน่าเชื่อถือนายชอง แจ-บง ทนายความสำนักงานกฎหมายแดรยุน ผู้เป็นตัวแทนของนาย A กล่าวว่า “เราได้ชี้แจงอย่างซื่อสัตย์ว่าผู้ที่ทุ่มเทมากที่สุดในกระบวนการต่อสู้กับโรคของผู้ตายคือนาย A เราทุ่มเทพิสูจน์ผ่านพฤติการณ์ที่เป็นกลางว่านาย A ไม่ได้หลอกลวงผู้ตาย และผู้ตายได้มอบทรัพย์สินโดยเสน่หาตามเจตนาที่บริสุทธิ์และสมัครใจ จึงสามารถได้รับคำสั่งไม่ฟ้อง” ชอง ชอล-อุก ผู้สื่อข่าว [อ่านบทความฉบับเต็ม] ชายวัย 50 กว่าที่ดูแลเพื่อนร่วมงานป่วยมะเร็งและได้รับทรัพย์สินโดยเสน่หา ถูกครอบครัวผู้ตายฟ้องฐานฉ้อโกง…อัยการสั่งไม่ฟ้องเพราะหลักฐานไม่เพียงพอ (ไปที่ลิงก์)

ตรวจสอบหลักฐานและคำให้การล่วงหน้า…ตรวจสอบการรับมือด้วยการซักถามจำลอง“ควรตอบโดยยึดข้อเท็จจริงที่ยืนยันแล้วมากกว่าการคาดเดา” ในคดีอาญา คำให้การของผู้ต้องหาในขณะสอบสวนของตำรวจอาจส่งผลต่อทิศทางการสืบสวนและการรับมือในภายหลัง โดยเฉพาะเมื่อระบบการสืบสวนที่มีตำรวจเป็นศูนย์กลางเข้มแข็งขึ้น ความสำคัญของการรับมือช่วงต้นจึงเพิ่มขึ้น เช่น การเปรียบเทียบความทรงจำของตนกับหลักฐานที่เป็นกลางและจัดเตรียมข้อเท็จจริงก่อนการสอบสวนนายอี แท-ซึง ทนายความสำนักงานกฎหมายแดรยุน กล่าวเมื่อวันที่ 1 ว่า “การรับมือคดีอาญาไม่ได้เริ่มหลังก้าวเข้าสู่ห้องพิจารณาคดี แต่เริ่มตั้งแต่ก่อนการสอบสวนของตำรวจ” และว่า “กระบวนการเปรียบเทียบเอกสารที่เป็นกลางกับความทรงจำของตนอย่างละเอียดและจัดเตรียมข้อเท็จจริงก่อนการสอบสวนเป็นสิ่งสำคัญ”ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 244 กำหนดให้บันทึกคำให้การของผู้ต้องหาในบันทึกการสอบปากคำผู้ต้องหา และให้ผู้ต้องหาสามารถขอเพิ่ม·ลด·แก้ไขส่วนที่ต่างจากข้อเท็จจริงได้หลังจากอ่านหรือรับฟังเนื้อหานั้น ดังนั้นจึงจำเป็นต้องตรวจสอบเนื้อหาบันทึกอย่างละเอียดในกระบวนการสอบสวน และจัดเตรียมคำให้การของตนให้เพียงพอตั้งแต่ก่อนการสอบสวน โดยเฉพาะในคดีที่สถานการณ์ในขณะเกิดเหตุเป็นประเด็นสำคัญ เช่น การข่มขืนกึ่ง ต้องพิจารณาอย่างเป็นรูปธรรมถึงระดับการดื่มสุรา สภาพของคู่กรณี เส้นทางการเดินทางและช่วงเวลา หากมีเอกสารที่เป็นกลาง เช่น CCTV รายการชำระเงินบัตร และบันทึกการสื่อสาร ก็ต้องตรวจสอบว่าตรงกับความทรงจำของตนหรือไม่ทนายอีอธิบายว่า “เมื่อเวลาผ่านไปอาจจดจำสถานการณ์ในขณะนั้นได้ยากทั้งหมดอย่างถูกต้อง” และว่า “จำเป็นต้องแยกแยะระหว่างส่วนที่จำได้ชัดเจน ส่วนที่ยืนยันได้ด้วยเอกสารที่เป็นกลาง และส่วนที่จำได้ไม่แน่ชัด”การตอบส่วนที่จำไม่ได้ด้วยการคาดเดาเป็นสิ่งที่ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ เพราะหากเมื่อมีเอกสารใหม่ เช่น CCTV หรือรายการชำระเงินได้รับการยืนยันในภายหลังแล้วเกิดความแตกต่างจากคำให้การเดิม อาจนำไปสู่สถานการณ์ที่ต้องอธิบายความน่าเชื่อถือของคำให้การการทำการซักถามผู้ต้องหาจำลองก่อนการสอบสวนก็เป็นอีกวิธีหนึ่ง เมื่อคาดการณ์คำถามที่อาจเกิดขึ้นในการสอบสวนจริงและลองอธิบายสถานการณ์ในขณะเกิดเหตุ ก็จะสามารถแยกแยะส่วนที่ตนจำได้ชัดเจนกับส่วนที่ไม่ชัดเจนได้ทนายอีกล่าวว่า “การซักถามจำลองไม่ใช่กระบวนการสร้างคำตอบที่ได้เปรียบหรือเสียเปรียบต่อหน่วยงานสืบสวน” และว่า “มีวัตถุประสงค์เพื่อไม่ให้ตอบส่วนที่ตนจำไม่ได้ด้วยการคาดเดา และเพื่อตรวจสอบว่าหลักฐานที่เป็นกลางกับคำให้การตรงกันหรือไม่”การจัดหาหลักฐานก็เป็นส่วนที่ขาดไม่ได้ในการรับมือช่วงต้น หากมีเอกสารที่อาจถูกลบเมื่อเวลาผ่านไประยะหนึ่ง เช่น CCTV ของสถานที่ที่ไปในขณะเกิดเหตุ จำเป็นต้องตรวจสอบความเป็นไปได้ในการเก็บรักษาก่อน แทนที่จะรอให้หน่วยงานสืบสวนจัดหา เอกสารที่จัดหาได้สามารถนำมาจัดเรียงตามเวลาและสถานที่ เพื่อใช้ในการสร้างสถานการณ์ในขณะนั้นขึ้นใหม่อย่างเป็นกลางเมื่อการบังคับใช้ 'ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา' ฉบับแก้ไขในเดือนหน้าใกล้เข้ามา บทบาทของการสืบสวนของตำรวจก็จะยิ่งสำคัญขึ้น ด้วยเหตุนี้ ในคดีอาญา การรับมือช่วงต้นด้วยการตรวจสอบข้อเท็จจริงและหลักฐานตั้งแต่ขั้นตอนการสอบสวนของตำรวจจึงสำคัญ ตามคำอธิบายของทนายอีทนายอีเน้นย้ำว่า “ในที่สุด สิ่งสำคัญในการสอบสวนของตำรวจไม่ใช่การพูดเก่ง แต่คือการถ่ายทอดข้อเท็จจริงที่ยืนยันแล้วอย่างถูกต้อง” และว่า “จำเป็นต้องเตรียมพร้อมด้วยการเปรียบเทียบหลักฐานกับความทรงจำให้เพียงพอก่อนก้าวเข้าห้องสอบสวน และแยกแยะส่วนที่ไม่แน่นอนไว้ตามความไม่แน่นอนนั้น”ชอง เย-จิน ผู้สื่อข่าว yejin0311@inews24.com [อ่านบทความฉบับเต็ม] [ส่องกฎหมาย]⑭ การสอบสวนของตำรวจ คำให้การที่เตรียมพร้อมเปลี่ยนทิศทางของคดี (ไปที่ลิงก์)

MOU กับ MAQ Legal…สนับสนุนบริษัทเกาหลีบุกตลาด GCC ด้านพลังงาน·โครงสร้างพื้นฐาน ท่ามกลางการบุกตลาดและการลงทุนในตะวันออกกลางของบริษัทเกาหลีที่เพิ่มขึ้น สำนักงานกฎหมายแดรยุนและลอว์เฟิร์มพันธมิตรสหรัฐฯ SJKP ได้สร้างความสัมพันธ์ความร่วมมือกับลอว์เฟิร์มท้องถิ่นในโอมาน โดยจะเสริมสร้างการสนับสนุนด้านกฎหมายที่จำเป็นต่อการบุกตลาดโอมานและภูมิภาคคณะมนตรีความร่วมมือรัฐอ่าวอาหรับ (GCC) ของบริษัทเกาหลี โดยเน้นด้านพลังงานและโครงสร้างพื้นฐานสำนักงานกฎหมายแดรยุนประกาศเมื่อวันที่ 31 ว่า SJKP ได้ลงนามบันทึกข้อตกลงความร่วมมือเชิงกลยุทธ์ (MOU) กับ Al Maamary, Al Abri & Co. (MAQ Legal) ลอว์เฟิร์มผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายองค์กร·โครงการของโอมานMAQ Legal เป็นลอว์เฟิร์มที่ดำเนินงานในด้านกฎหมายองค์กรและโครงการโดยมีฐานอยู่ในโอมาน มีประสบการณ์ให้บริการทางกฎหมายแก่โครงการโรงไฟฟ้าและโรงกลั่นน้ำทะเล·โครงสร้างพื้นฐานของบริษัทเกาหลี เช่น กลุ่มฮุนได ดูซาน เอเนอร์บิลิตี GS E&C และการไฟฟ้าฝั่งตะวันตกเกาหลีตามข้อตกลงครั้งนี้ ทั้งสองฝ่ายจะขยายขอบเขตความร่วมมือตั้งแต่พลังงานดั้งเดิม เช่น LNG (ก๊าซธรรมชาติเหลว) และน้ำมันดิบ ไปจนถึงพลังงานหมุนเวียน ไฮโดรเจนสีเขียว โลจิสติกส์ และเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ICT)ด้านความร่วมมือที่เป็นรูปธรรม ได้แก่ การลงทุนข้ามพรมแดนและการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ (FDI) การควบรวมกิจการข้ามพรมแดน (M&A) และการร่วมทุน (JV) การจัดตั้งบริษัทและการสร้างโครงสร้างธุรกิจในพื้นที่ พร้อมทั้งให้คำปรึกษาทางกฎหมายที่จำเป็นต่อโครงการพลังงาน·น้ำมัน·ก๊าซ และธุรกิจพลังงานหมุนเวียน·โครงสร้างพื้นฐาน·ก่อสร้างร่วมกันนอกจากนี้ยังร่วมมือกันในด้านการเงินและโครงการไฟแนนซ์ (PF) การกำกับดูแลและการปฏิบัติตามกฎหมายในพื้นที่ อนุญาโตตุลาการระหว่างประเทศ และการรับมือข้อพิพาทระหว่างประเทศ ทั้งสองบริษัทมีแผนเชื่อมโยงลูกค้าระหว่างกันและให้บริการทางกฎหมายร่วมกันในกรณีที่จำเป็นการให้ข้อมูลแก่ภาคธุรกิจก็จะขยายเพิ่มขึ้น สำหรับบริษัทเกาหลีจะจัดสัมมนาและคอนเทนต์ร่วมกันเพื่อแนะนำสภาพแวดล้อมการลงทุนของโอมาน ธุรกิจพลังงาน·โครงสร้างพื้นฐาน และกฎระเบียบในพื้นที่ พร้อมทั้งสนับสนุนบริการทางกฎหมายที่จำเป็นต่อการบุกตลาดเกาหลีและสหรัฐฯ ของบริษัทตะวันออกกลางด้วยนายคิม กุก-อิล ผู้แทนแดรยุน กล่าวว่า "ในธุรกิจตะวันออกกลาง การเข้าใจระบบและกฎระเบียบในพื้นที่อย่างถูกต้องและบริหารความเสี่ยงเชิงรุกคือสิ่งที่ชี้ขาดความสำเร็จหรือล้มเหลว" และว่า "ข้อตกลงครั้งนี้เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราสามารถมอบโซลูชันทางกฎหมายระดับโลกที่ก้าวหน้าแก่บริษัทเกาหลีที่ผลักดันการบุกตลาดโอมานและภูมิภาคตะวันออกกลาง"SJKP หลังก่อตั้งขึ้นที่นิวยอร์ก สหรัฐฯ เมื่อปีที่แล้ว กำลังขยายขอบเขตความร่วมมือกับลอว์เฟิร์มและบริษัทที่ปรึกษาต่างประเทศ โดยเน้นด้านข้อพิพาทระหว่างประเทศ การลงทุน และภาษี แดรยุนมีนโยบายขยายการสนับสนุนทางกฎหมายที่เกี่ยวกับธุรกิจต่างประเทศของบริษัทเกาหลี โดยใช้เครือข่ายต่างประเทศรวมถึง SJKPฮวัง จอง-วอน ผู้สื่อข่าว (garden@sidae.com) [อ่านบทความฉบับเต็ม] แดรยุน·SJKP จับมือลอว์เฟิร์มโอมาน บุกตลาดกฎหมายตะวันออกกลาง (ไปที่ลิงก์)

วิธีการบริหารจัดการยาเสพติดทางการแพทย์ของรัฐบาลกำลังเปลี่ยนแปลงไป ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม 2026 สำนักงานความปลอดภัยด้านอาหารและยาได้เปิดใช้ระบบการเฝ้าติดตามตลอด 365 วันด้วยปัญญาประดิษฐ์ (AI) และดำเนินการเฝ้าระวังเป็นพิเศษต่อยาสลบทางการแพทย์ที่มีความเสี่ยงสูงต่อการเสพติด·การใช้ในทางที่ผิด เช่น โพรโพฟอล ที่ผ่านมาประวัติการสั่งจ่าย·การให้ยาเสพติดทางการแพทย์ก็ได้รับการบริหารผ่านระบบบริหารจัดการยาเสพติดแบบบูรณาการ (NIMS) อยู่แล้ว แต่ปัจจุบันระบบเฝ้าระวังกำลังละเอียดยิ่งขึ้น ด้วยการวิเคราะห์ข้อมูลที่สั่งสมด้วย AI เพื่อคัดกรองสัญญาณผิดปกติที่สงสัยว่าเป็นการใช้ในทางที่ผิดหรือการรั่วไหลผิดกฎหมาย แล้วเชื่อมโยงไปสู่การตรวจสอบในสถานที่จริง สำหรับสถานพยาบาล เพียง "สั่งจ่ายยาเสพติดโดยชอบด้วยกฎหมาย" อาจไม่เพียงพอ เพราะได้เข้าสู่สภาพแวดล้อมที่ข้อมูลว่าสั่งจ่ายให้ใคร ด้วยโรคใด ในปริมาณเท่าใด และนานเพียงใด ถูกสั่งสมและวิเคราะห์ แล้วบุคลากรทางการแพทย์ต้องตรวจสอบและเตรียมอะไรบ้าง เมื่อ AI พบสัญญาณผิดปกติ จะเป็นการสั่งจ่ายผิดกฎหมายทันทีหรือ ก่อนอื่นมีส่วนที่ต้องแยกแยะให้ชัดเจน การที่สถานพยาบาลบางแห่งใช้โพรโพฟอลจำนวนมาก หรือมีการสั่งจ่ายโซลพิเดมแก่ผู้ป่วยรายเดียวเป็นเวลานาน ไม่ได้หมายความว่าโดยตัวมันเองจะเป็นการฝ่าฝืนกฎหมายควบคุมยาเสพติด ยาเสพติดทางการแพทย์เป็นยาที่ถูกบริหารอย่างเข้มงวดเพราะมีความเสี่ยงต่อการใช้ในทางที่ผิด แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นยาที่สามารถใช้ได้อย่างถูกกฎหมายเพื่อการรักษา ดังนั้นข้อเท็จจริงเชิงสถิติว่าปริมาณการสั่งจ่ายมาก กับการวินิจฉัยทางกฎหมายว่าการสั่งจ่ายแต่ละครั้งผิดกฎหมาย จึงไม่เหมือนกัน หน้าที่สำคัญของการเฝ้าติดตามด้วย AI คือการค้นหาสัญญาณผิดปกติที่ต่างจากรูปแบบทั่วไปในข้อมูลการจัดการยาเสพติดจำนวนมหาศาล เพื่อคัดกรองเป้าหมายการตรวจสอบได้อย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น ปัญหาอยู่ที่ขั้นตอนต่อไป เมื่อพบสัญญาณผิดปกติและนำไปสู่การสอบสวนทางปกครองหรือการสืบสวน บุคลากรทางการแพทย์ก็ต้องอธิบายในที่สุดว่ามีความจำเป็นทางการแพทย์ที่จะสั่งจ่าย·ให้ยานั้นแก่ผู้ป่วยรายนั้นหรือไม่ ดังนั้นสิ่งที่อันตรายที่สุดสำหรับสถานพยาบาลไม่ใช่เพียงกรณีที่ปริมาณการสั่งจ่ายมาก แต่เป็นกรณีที่ปริมาณการสั่งจ่ายมากแต่ยากที่จะตรวจสอบเหตุผลจากบันทึกการรักษา ยาเสพติดทางการแพทย์ อะไรบ้างที่ถูกควบคุม เมื่อบุคลากรทางการแพทย์สั่งจ่ายยาเสพติดทางการแพทย์ ต้องพิจารณาแยกแยะปัญหาหลายประการ ประการแรกคือวัตถุประสงค์ทางการแพทย์และความเหมาะสมของการสั่งจ่าย ผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมที่จัดการยาเสพติดสามารถให้หรือสั่งจ่ายยาเสพติดหรือยาออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทเพื่อวัตถุประสงค์ทางการแพทย์ได้ แต่การให้หรือสั่งจ่ายที่เกินขอบเขตวัตถุประสงค์ทางการแพทย์ หรือการสั่งจ่ายซ้ำ·เกินขนาดที่สงสัยว่าเป็นการใช้ในทางที่ผิด อาจเป็นปัญหาตามกฎหมายควบคุมยาเสพติดได้ โดยเฉพาะสำนักงานความปลอดภัยด้านอาหารและยาได้กำหนดมาตรฐานการใช้อย่างปลอดภัยแยกต่างหากสำหรับส่วนประกอบที่มีความเสี่ยงสูงต่อการใช้ในทางที่ผิด เช่น โพรโพฟอล โซลพิเดม ยาลดความอยากอาหาร ยาแก้ปวดกลุ่มยาเสพติดทางการแพทย์ เพื่อชักนำให้เกิดการสั่งจ่ายที่เหมาะสม ดังนั้นบุคลากรทางการแพทย์จึงต้องพิจารณาข้อบ่งใช้ ปริมาณต่อครั้ง ปริมาณต่อวัน ระยะเวลาการให้ยา การใช้ร่วม และประวัติการได้รับยาในอดีตของผู้ป่วยไปพร้อมกัน แทนที่จะสั่งจ่ายเพียงเพราะเป็นยาที่ได้รับอนุญาต แต่ในจุดนี้ก็มีข้อควรระวัง การที่เบี่ยงเบนจากมาตรฐานการใช้อย่างปลอดภัยของสำนักงานฯ ไม่ได้หมายความว่าการสั่งจ่ายทั้งหมดจะกลายเป็นเป้าหมายของการลงโทษทางอาญาในทันที เพราะการสั่งจ่ายที่ต่างจากมาตรฐานอาจมีความจำเป็นทางการแพทย์ตามสภาพของผู้ป่วย ในทางกลับกัน การปฏิบัติตามมาตรฐานการใช้อย่างปลอดภัยในรูปแบบก็ไม่ได้ทำให้การสั่งจ่ายทั้งหมดชอบด้วยกฎหมาย ในที่สุด หัวใจสำคัญคือเหตุผลทางการแพทย์และเนื้อหาการตรวจจริงที่ทำให้การสั่งจ่ายนั้นจำเป็นสำหรับผู้ป่วยแต่ละราย การตรวจสอบประวัติการได้รับยาที่ขยายไปถึงโซลพิเดม ขั้นตอนการตรวจสอบก่อนสั่งจ่ายจึงสำคัญ ตั้งแต่วันที่ 19 มิถุนายน 2026 โซลพิเดมได้ถูกเพิ่มเข้าในส่วนประกอบเป้าหมายของระบบตรวจสอบประวัติการได้รับยาเสพติดทางการแพทย์ ระบบตรวจสอบประวัติการได้รับยาเสพติดทางการแพทย์เป็นระบบที่แพทย์ต้องตรวจสอบประวัติการได้รับยาเสพติดทางการแพทย์ในรอบ 1 ปีที่ผ่านมาของผู้ป่วยก่อนสั่งจ่าย เพื่อป้องกันการ 'ชอปปิงทางการแพทย์' หรือการสั่งจ่ายเกิน·ซ้ำซ้อน สิ่งสำคัญสำหรับบุคลากรทางการแพทย์คือ ไม่ใช่ยาเสพติดทางการแพทย์ทุกชนิดจะมีหน้าที่ตรวจสอบเหมือนกัน ต้องแยกแยะว่าการตรวจสอบเป็นหน้าที่ทางกฎหมายหรือเป็นเพียงข้อแนะนำตามแต่ละส่วนประกอบ และทุกครั้งที่ระบบเปลี่ยนแปลง จำเป็นต้องตรวจสอบว่ายาที่ตนสั่งจ่ายอยู่ปัจจุบันจัดอยู่ในหมวดใด บันทึก 'อาการนอนไม่หลับ' เพียงบรรทัดเดียวอาจไม่เพียงพอ ในคดียาเสพติดทางการแพทย์ เอกสารที่สำคัญที่สุดในที่สุดคือบันทึกการรักษา สำหรับผู้ป่วยที่สั่งจ่ายซ้ำ·ระยะยาว จึงควรบันทึกไม่เพียงชื่อการวินิจฉัย แต่รวมถึงความต่อเนื่องและระดับของอาการ ผลของการสั่งจ่ายครั้งก่อน อาการไม่พึงประสงค์ การใช้วิธีรักษาอื่น และเหตุผลของการคงขนาด·เพิ่ม·ลดขนาด แม้การสั่งจ่ายจะเหมาะสม แต่หากรายงาน NIMS ผิดพลาดก็เป็นปัญหาต่างหาก ความเหมาะสมของการสั่งจ่ายกับความเหมาะสมของการรายงานการจัดการอาจถูกพิจารณาเป็นคนละปัญหากัน หากรายงาน NIMS ตกหล่น ปริมาณที่ใช้จริงต่างจากปริมาณที่รายงาน หรือสต็อกตามบัญชีไม่ตรงกับสต็อกจริง ก็อาจเกิดปัญหาได้ จะเกิดปัญหาอะไรหากฝ่าฝืน การฝ่าฝืนการจัดการยาเสพติดทางการแพทย์อาจนำไปสู่การลงโทษทางอาญาและการลงโทษทางปกครองตามกฎหมายควบคุมยาเสพติด รวมถึงคำสั่งที่ส่งผลกระทบโดยตรงต่อการดำเนินงานของสถานพยาบาล เช่น การระงับการปฏิบัติงานจัดการยาเสพติด สิ่งที่สถานพยาบาลควรตรวจสอบในตอนนี้ ในยุคของการเฝ้าติดตามด้วย AI สิ่งที่สถานพยาบาลควรทำไม่ใช่การลดการสั่งจ่ายลงอย่างเหมารวม แต่ควรจัดทำรายการยาเสพติดทางการแพทย์ที่ใช้อยู่ปัจจุบัน ตรวจสอบมาตรฐานการใช้อย่างปลอดภัยล่าสุดของแต่ละยา และตรวจสอบว่าอยู่ในเป้าหมายการตรวจสอบประวัติการได้รับยาหรือไม่ ในยุค AI สิ่งสำคัญไม่ใช่ 'การสั่งจ่ายให้น้อย' แต่เป็น 'การสั่งจ่ายที่อธิบายได้' คำถามที่บุคลากรทางการแพทย์ควรถามตัวเองนั้นเรียบง่าย ไม่ใช่ 'สั่งจ่ายได้มากแค่ไหน' แต่เป็น 'สามารถอธิบายด้วยบันทึกได้หรือไม่ว่าเหตุใดจึงสั่งจ่ายยานี้ให้ผู้ป่วยรายนี้ในขนาดนี้เป็นเวลาเท่านี้' |บทความ| ยุน โซ-ยอง ทนายความสำนักงานกฎหมายแดรยุน [อ่านบทความฉบับเต็ม] [บทความ] AI คอยเฝ้าดู? มาตรฐานทางกฎหมายที่บุคลากรทางการแพทย์ควรรู้เกี่ยวกับการสั่งจ่ายยาเสพติด (ไปที่ลิงก์)

ข้อหายักยอกค่าเรียนพิเศษของนักเรียน 3 ล้านวอน…‘ยื่นขอพิจารณาคดีเต็มรูปแบบ’ หลังคำสั่งลงโทษปรับแบบรวบรัด- องค์คณะผู้พิพากษา “ไม่มีหลักฐานที่เป็นกลางพิสูจน์การยักยอก…มีแรงจูงใจเพียงพอที่จะฟ้องเท็จจากความสัมพันธ์ที่เลวร้าย” ครูที่ถูกส่งฟ้องด้วยข้อหายักยอกค่าเรียนพิเศษได้รับการตัดสินให้พ้นผิดศาลแขวงซูวอน สาขาพยองแท็ก ตัดสินให้นางสาว A หญิงวัย 30 กว่าปี ที่ถูกส่งฟ้องด้วยข้อหายักยอกทรัพย์ในหน้าที่การงาน พ้นผิดเมื่อวันที่ 21 เดือนที่ผ่านมานางสาว A ถูกกล่าวหาว่าในปี 2022 ได้รับโอนเงินค่าเรียนพิเศษกว่า 3 ล้านวอนจากผู้ปกครองของนักเรียนในสถาบันกวดวิชาที่ตนทำงานอยู่ เข้าบัญชีในชื่อของตนเองและยักยอกไปนาย B ผู้อำนวยการสถาบันกวดวิชา อ้างว่านางสาว A หลอกลวงตนและปกปิดข้อเท็จจริงเรื่องการยักยอก โดยระบุว่าเมื่อตรวจพบว่าค่าเรียนของนักเรียนคนหนึ่งไม่ได้ถูกนำเข้าและสอบถามเหตุผล นางสาว A โกหกว่าไม่ได้รับเพราะนักเรียนมีฐานะยากลำบาก ตนจึงเชื่อและสั่งไม่ให้เก็บค่าเรียน แต่เบื้องหลังกลับเก็บเงินไว้นางสาว A ปฏิเสธข้อกล่าวหา โดยโต้แย้งว่าการรับค่าเรียนเข้าบัญชีส่วนตัวเป็นความจริง แต่เกิดขึ้นภายใต้การอนุมัติของนาย B ด้วยเหตุผลด้านภาษี และไม่ได้ปกปิดข้อเท็จจริงนี้ต่อครูร่วมงานด้วย พร้อมทั้งเน้นย้ำว่าในทางกลับกัน เป็นการฟ้องร้องเพื่อแก้แค้นหลังจากเกิดความขัดแย้งกับนาย B เรื่องปัญหาการค้างจ่ายค่าจ้างอัยการเห็นว่าข้อกล่าวหาของนางสาว A มีมูล จึงยื่นขอคำสั่งลงโทษปรับแบบรวบรัด 1 ล้านวอน และศาลรับคำขอ แต่นางสาว A ไม่ยอมรับจึงยื่นขอพิจารณาคดีเต็มรูปแบบศาลที่พิจารณาคดีตัดสินให้นางสาว A พ้นผิด องค์คณะผู้พิพากษาระบุว่า “แม้ตารางบันทึกการชำระค่าเรียนที่ครูทุกคนสามารถดูได้ แต่ผู้เสียหายกลับเพียงอ้างว่าตารางการชำระของนักเรียนคนดังกล่าวเป็นช่องว่าง โดยไม่สามารถยื่นหลักฐานที่เป็นกลางพิสูจน์เรื่องนี้ได้เลย” และว่า “ในทางกลับกัน ในความสัมพันธ์ที่เลวร้ายสุดขีดจากการที่ทั้งสองมีคดีความกัน วินิจฉัยได้ว่ามีเหตุผลเพียงพอที่จะฟ้องด้วยเนื้อหาอันเป็นเท็จ”พร้อมกล่าวเสริมว่า “ข้ออ้างของผู้เสียหายที่ว่ายกเว้นค่าเรียนให้เพียงเพราะฟังคำของจำเลย ก็เป็นเรื่องที่ยากจะเข้าใจตามสามัญสำนึก” และว่า “หากเป็นไปตามที่ผู้เสียหายอ้าง จำเลยควรจะต้องโกหกครูร่วมงานด้วยว่าไม่ได้เก็บค่าเรียน แต่ในทางกลับกัน เมื่อพิจารณาว่าจำเลยแจ้งว่ากำลังเก็บค่าเรียนเองด้วยเหตุผลด้านภาษี ข้ออ้างของจำเลยจึงน่าเชื่อถือกว่า”นางอี จี-วอน ทนายความสำนักงานกฎหมาย (ลอว์เฟิร์ม) แดรยุน ผู้เป็นตัวแทนของนางสาว A อธิบายว่า “การที่ความผิดฐานยักยอกทรัพย์ในหน้าที่การงานจะสำเร็จได้นั้น ผู้ที่เก็บรักษาทรัพย์ของผู้อื่นต้องฝ่าฝืนหน้าที่ในการงานแล้วยักยอกทรัพย์นั้นหรือปฏิเสธการคืน” และว่า “เราสามารถพลิกผลคำสั่งลงโทษปรับแบบรวบรัดที่เสียเปรียบและนำไปสู่การพ้นผิดได้ ด้วยการพิสูจน์เนื้อหาที่ว่านางสาว A รับค่าเรียนภายใต้การอนุมัติของนาย B และภูมิหลังของการฟ้องเท็จด้วยความอาฆาต” jckim99@sportsseoul.comคิม จง-ชอล ผู้สื่อข่าว [อ่านบทความฉบับเต็ม] “ยักยอกค่าเรียนพิเศษ” ครูผู้ถูกสงสัยว่ายักยอกทรัพย์ ‘พ้นผิด’ ในการพิจารณาคดีเต็มรูปแบบ (ไปที่ลิงก์)

ทนายความต่างประเทศ คิม มี-อา·อัน จุน-ยง และผู้เชี่ยวชาญด้านศุลกากร มยอง แจ-โฮ (สำนักงานกฎหมายแดรยุน) นำเสนอข่าวสารด้านกฎหมายข้ามพรมแดน การจัดตั้ง C-Corp (บริษัทมหาชน) ในรัฐเดลาแวร์และรัฐอื่น ๆ ของสหรัฐฯ หรือที่เรียกว่า Flip กำลังถูกมองเป็นสูตรสำเร็จในการบุกตลาดสหรัฐฯ ของ K-สตาร์ทอัพ เป็นกลยุทธ์ที่มุ่งเข้าสู่ซิลิคอนแวลลีย์และการระดมทุนจากบริษัทร่วมลงทุน (VC) ระดับโลก เนื่องจากขั้นตอนการจัดตั้งบริษัทในสหรัฐฯ แตกต่างจากเกาหลี ตรงที่ข้อกำหนดเงินทุนขั้นต่ำไม่เข้มงวด และง่ายจนสามารถดำเนินการได้เพียงยื่นเอกสารออนไลน์ผ่านตัวแทนในพื้นที่ แต่เมื่อผู้ก่อตั้งและทีมพัฒนาหลักของบริษัทที่จัดตั้งบริษัทในสหรัฐฯ เสร็จเรียบร้อยแล้วยื่นขอวีซ่าเพื่อดำเนินธุรกิจอย่างจริงจังในพื้นที่ กลับต้องเผชิญกับกำแพงมหึมาหลายบริษัทมองปัญหาวีซ่าเป็นเพียงการออกใบผ่านสำหรับการเดินทางเพื่อธุรกิจ หรืองานเอกสารเชิงปฏิบัติของฝ่ายบุคคล แต่สำหรับเจ้าหน้าที่พิจารณาของสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองสหรัฐฯ บริษัทสหรัฐฯ ระยะเริ่มต้นของสตาร์ทอัพที่ไม่มีสำนักงานจริงและไม่มียอดขายในพื้นที่ที่ชัดเจน ดูเป็นเพียงบริษัทกระดาษเท่านั้น เมื่อวางโครงร่างบริษัทแล้ว ประเด็นต่อไปคือใครจะเป็นผู้พำนักและดำเนินธุรกิจอย่างถูกกฎหมาย กลยุทธ์วีซ่านี่แหละคือด่านแรกที่แท้จริงของการบุกตลาดสหรัฐฯ และเป็นหัวใจของกลยุทธ์การบริหารกับดักของวีซ่าผู้ประจำการ: การพิสูจน์สำนักงานจริง·การมีตัวตนทางธุรกิจ ทางเลือกแรกที่สตาร์ทอัพพิจารณาเพื่อบุกตลาดสหรัฐฯ คือวีซ่าผู้ประจำการ (L-1) ที่ส่งผู้บริหารหรือบุคลากรหลักของสำนักงานใหญ่ในเกาหลีไปยังบริษัทสหรัฐฯ ในกรณีของบริษัทสหรัฐฯ ที่เพิ่งจัดตั้ง เคยได้รับวีซ่า L-1 ระยะ 1 ปีค่อนข้างง่ายโดยคำนึงถึงว่าธุรกิจอยู่ในระยะเริ่มต้น แต่ท่ามกลางกระแสการเข้มงวดของนโยบายตรวจคนเข้าเมืองโดยรวมของรัฐบาลทรัมป์เมื่อเร็ว ๆ นี้ การพิจารณาของสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองก็เข้มงวดสุดขีดจุดบอดที่มักสะดุดล้มบ่อยที่สุดคือการจัดหาสำนักงาน หลายรายทำสัญญาที่อยู่แบบไม่พำนัก (Virtual Office) ของออฟฟิศแบ่งปัน (เช่น WeWork) หรือลงทะเบียนบ้านของผู้บริหารเป็นที่อยู่เพื่อประหยัดต้นทุนช่วงแรก ในกรณีนี้สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองจะออกคำขอเอกสารเพิ่มเติม (RFE, Request for Evidence) อย่างไม่ปรานี หรือปฏิเสธวีซ่าไปเลย เพราะหากไม่สามารถพิสูจน์พื้นที่จริงอิสระที่บุคลากรที่ถูกส่งไปจะทำงานและดำเนินธุรกิจได้ ก็จะไม่ยอมรับการมีตัวตนทางธุรกิจแม้จะได้รับวีซ่า L-1 ระยะ 1 ปีและเข้าสหรัฐฯ ได้ การพิจารณาต่ออายุ (Extension) วีซ่าหลังจาก 1 ปีต่างหากคือด่านที่ยากจริง เพราะ USCIS จะพิจารณาอย่างเข้มงวดว่าบริษัทสหรัฐฯ มีขนาดองค์กรเพียงพอที่จะทดแทนสำนักงานใหญ่ในเกาหลีหรือไม่ และผู้บริหารที่ได้วีซ่าได้จ้างพนักงานในพื้นที่มากพอที่จะทำหน้าที่ผู้จัดการหรือไม่ มีผู้ก่อตั้งจำนวนมากที่ไม่สามารถทำตามข้อกำหนดนี้จนต้องกลืนน้ำตาเก็บกระเป๋ากลับประเทศภายใน 1 ปีภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของวีซ่านักลงทุน: ความเสี่ยงการเจือจางหุ้นจากการระดมทุน ทางเลือกที่ถูกยกให้เป็นทางเลือกแทน L-1 คือวีซ่านักลงทุนรายย่อย (E-2) ออกให้แก่นักลงทุนหรือพนักงานหลักที่ต้องการนำเงินทุนของบริษัทไปลงทุนในบริษัทสหรัฐฯ เพื่อดำเนินธุรกิจ หนึ่งในข้อกำหนดหลักของวีซ่า E-2 คือข้อกำหนดด้านสัญชาติ กล่าวคือ ผู้ถือสัญชาติเกาหลี (หรือบริษัทเกาหลี) ต้องถือหุ้นในบริษัทสหรัฐฯ ตั้งแต่ 50% ขึ้นไปด้วยรูปแบบธุรกิจของสตาร์ทอัพ วีซ่า E-2 จึงตกอยู่ในความขัดแย้งได้ง่าย เพราะการระดมทุนอย่างต่อเนื่องจากนักลงทุน VC หรือนักลงทุนเทวดาในพื้นที่คือภารกิจสูงสุดของสตาร์ทอัพ เมื่อระดมทุนซีรีส์ A, B สำเร็จและทุนสหรัฐฯ ไหลเข้ามาจำนวนมาก หุ้นของผู้ก่อตั้งและสำนักงานใหญ่ในเกาหลีย่อมถูกเจือจางลงต่ำกว่า 50% อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ในช่วงเวลาที่ธุรกิจในพื้นที่ประสบความสำเร็จเข้าที่เข้าทางที่สุด กลับกลายเป็นว่าอาจสูญเสียข้อกำหนดด้านสัญชาติจนวีซ่า E-2 ถูกยกเลิกได้อย่างย้อนแย้ง บุคลากรหลักที่ต้องไปทำงานในวันพรุ่งนี้อาจตกอยู่ในความเสี่ยงกลายเป็นผู้พำนักผิดกฎหมายในชั่วข้ามคืนนอกจากนี้ เงินลงทุนจำนวนมาก (Substantial Investment) ที่สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองกำหนดไม่มีเกณฑ์จำนวนเงินที่แน่นอน แต่ในทางปฏิบัติมักอ้างถึงเกณฑ์ราว 80,000~200,000 ดอลลาร์ตามประเภทธุรกิจ อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ได้หมายความว่าเพียงโอนเงินไปฝากไว้ในบัญชีธนาคารสหรัฐฯ ก็เพียงพอ ต้องเป็นทุนที่ถูกใช้จ่ายไปเพื่อการดำเนินธุรกิจแล้วและตกอยู่ในความเสี่ยง (At-risk) เช่น การเช่าสำนักงาน การซื้ออุปกรณ์ การตลาด จึงจะได้รับการยอมรับว่าเป็นการลงทุนวีซ่าผู้มีความสามารถพิเศษและวีซ่าวิชาชีพ: การพนันที่พึ่งพาความสามารถส่วนบุคคล เนื่องจากข้อกำหนดของบริษัทมีความยุ่งยาก บางบริษัทจึงเลือกเส้นทางอ้อมด้วยวีซ่าผู้มีความสามารถพิเศษ (O-1) โดยพิสูจน์ความสามารถอันโดดเด่นของผู้ก่อตั้งเป็นรายบุคคล หากมีการรายงานข่าวจากสื่อชื่อดัง บทความการระดมทุน หรือสิทธิบัตร ก็อาจเป็นทางเลือกที่ดีได้ แต่แม้ผู้ก่อตั้งเพียงคนเดียวอาจแก้ปัญหาได้ การให้นักพัฒนาหลักหรือนักการตลาดที่ทำงานร่วมกันได้ O-1 ด้วยนั้นเป็นเรื่องยากมากในทางปฏิบัติ ส่วนวีซ่าวิชาชีพ (H-1B) ที่ต้องผ่านการจับสลาก มีโอกาสเพียงครั้งเดียวในเดือนมีนาคมของทุกปี และโอกาสได้รับค่อนข้างต่ำ จึงมีความเสี่ยงมากเกินไปที่จะฝากแผนระยะกลางถึงยาวของบริษัทไว้กลยุทธ์วีซ่าไม่ใช่งานที่ตามมาทีหลัง แต่เป็นเงื่อนไขที่ต้องทำก่อน หากจัดตั้งบริษัทอย่างรีบร้อน ทำสัญญาเช่าสำนักงาน หรือแม้แต่ได้รับการลงทุนช่วงแรกไปแล้วจึงค่อยมาคิดเรื่องวีซ่าของพนักงาน ก็สายเกินไปแล้ว ต้องกำหนดประเภทวีซ่าที่บริษัทของเราจะเลือกไว้ล่วงหน้าตั้งแต่ตอนออกแบบโครงสร้างหุ้น และตั้งแต่ตอนกำหนดขนาดเงินทุนที่จะโอนไปยังบริษัทสหรัฐฯกฎหมายตรวจคนเข้าเมืองไม่ใช่เรื่องของทักษะการเขียนเอกสารให้ดี แต่เป็นหัวใจของงานกฎหมายองค์กรที่ต้องวางแผนอย่างประณีต เพื่อให้แผนธุรกิจของบริษัทสหรัฐฯ สถานะการเงินของสำนักงานใหญ่ในเกาหลี แผนการระดมทุน และสถานการณ์การส่งบุคลากรหลัก ประกอบเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบกับชิ้นส่วนปริศนาที่เรียกว่าข้อกำหนดวีซ่า หากต้องการบุกตลาดสหรัฐฯ อย่างประสบความสำเร็จ ต้องเตรียมการบริหารความชอบด้วยกฎหมายของวีซ่า (Visa Compliance) อย่างเข้มข้นพอ ๆ กับกลยุทธ์การระดมทุน เพราะหนังสือรับรองการจดทะเบียนบริษัทไม่ได้รับประกันการเริ่มต้นธุรกิจ แต่วีซ่าที่เหมาะสมคือกุญแจที่ทำให้ธุรกิจนั้นเป็นจริง [อ่านบทความฉบับเต็ม] [กฎหมายข้ามพรมแดน] ด่านแรกที่แท้จริงของสตาร์ทอัพในการบุกตลาดสหรัฐฯ คือ 'วีซ่า' (ไปที่ลิงก์)

ครอบครัวผู้เสียชีวิตของนายจังวัย 30 กว่าปี ที่ถูกพบเป็นศพหลังสูญหายไป 104 วันในเกาะเชจู กำลังพิจารณาการเรียกร้องค่าชดเชยจากรัฐ หากดำเนินคดี ประเด็นสำคัญน่าจะอยู่ที่ความสัมพันธ์เชิงเหตุและผลระหว่างการรับมือที่บกพร่อง เช่น การละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ของจ่าตำรวจบู กับการเสียชีวิตของนายจัง ช่วงเวลาไม่ชัดเจน…โฟกัสที่ความสัมพันธ์ 'การกระทำผิดกฎหมายของจ่าตำรวจบู-การเสียชีวิตของนายจัง' นายคิม มิน-โฮ ทนายความสำนักงานกฎหมาย LKB พยองซัน กล่าวกับหนังสือพิมพ์จุงอังอิลโบเมื่อวันที่ 26 ว่า “การจะยอมรับความรับผิดในการชดเชยจากรัฐ ต้องได้รับการยอมรับใน 3 ประการ คือ การกระทำผิดกฎหมายในการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าหน้าที่รัฐ การเกิดความเสียหายแก่ผู้เสียหายหรือผู้มีสิทธิเรียกร้อง และความสัมพันธ์เชิงเหตุและผลที่เหมาะสมระหว่างการกระทำผิดกฎหมายกับความเสียหาย” และว่า “การพิจารณาว่าการปิดคดีอันเป็นเท็จของจ่าตำรวจบูซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจผู้รับผิดชอบถือเป็นการละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ (การกระทำผิดกฎหมาย) หรือไม่ คือก้าวแรก” ทนายคิมกำลังเป็นตัวแทนในคดีเรียกค่าชดเชยจากรัฐกรณี 'เหตุอาละวาดใช้อาวุธมีดจากปัญหาเสียงรบกวนระหว่างชั้นที่อินชอน'ปัจจุบันข้อกล่าวหาที่จ่าตำรวจบูซึ่งถูกควบคุมตัวได้รับ ได้แก่ การละเว้นการปฏิบัติหน้าที่และการปลอมแปลง·ใช้เอกสารอิเล็กทรอนิกส์ของทางราชการ จ่าตำรวจบูปิดการแจ้งเหตุภายในเวลาประมาณ 2 ชั่วโมง 30 นาทีหลังรับแจ้งเหตุคนหายเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม จากนั้นยังพบพฤติการณ์ที่บันทึกเท็จว่า 'เสียชีวิตจากอุบัติเหตุจราจร' ในระบบทำโปรไฟล์คนหายและลบข้อมูลที่เกี่ยวกับนายจัง ในกระบวนการนี้การค้นหาในพื้นที่ก็ถูกยุติลงด้วยประเด็นต่อมาคือความสัมพันธ์เชิงเหตุและผลระหว่างการกระทำผิดกฎหมายจากการรับมือที่บกพร่องของจ่าตำรวจบูกับความเสียหายคือการเสียชีวิตของนายจัง ช่วงเวลาที่นายจังสูญหายคือราว 22.15 น. ของวันที่ 12 พฤษภาคม แต่การแจ้งเหตุคนหายรับเรื่องเมื่อ 18.43 น. ของวันที่ 15 พฤษภาคม ซึ่งเป็นสามวันต่อมา นายคิม กุก-อิล ทนายความสำนักงานกฎหมายแดรยุน กล่าวว่า “ในสถานการณ์ที่ตำรวจมองว่าความเป็นไปได้ที่นายจังฆ่าตัวตายสูง หากนายจังเสียชีวิตไปแล้วก่อนการแจ้งเหตุคนหาย จำนวนเงินเรียกร้องค่าเสียหายอาจได้รับการยอมรับทั้งหมดได้ยาก” วงการกฎหมาย, “แม้จะไม่คำนึงถึงเหตุและผลต่อการเสียชีวิต ความเสียหายต่อครอบครัวก็ชัดเจน” อย่างไรก็ตาม การที่ครอบครัวถูกลิดรอนสิทธิในการรับรู้·การเก็บศพ·โอกาสไว้อาลัยก็ถือเป็นความเสียหายได้ ดังนั้นวงการกฎหมายจึงมองว่ามีความเป็นไปได้สูงที่ค่าเสียหายทางจิตใจที่เกี่ยวข้องจะได้รับการยอมรับ นายชอง ซอง-วอน ทนายความสำนักงานกฎหมาย DH กล่าวว่า “ไม่ว่าจะพิจารณาความสัมพันธ์เชิงเหตุและผลหรือไม่ การที่ตำรวจไม่ดำเนินมาตรการที่ควรทำจนทำให้ครอบครัวสูญเสียโอกาสที่จะรับรู้ความจริงขั้นต่ำ ถือเป็นการเกิดความเสียหายที่ชัดเจน” และว่า “มีความเป็นไปได้ที่ค่าเสียหายทางจิตใจจะได้รับการยอมรับ”ทนายชองยกกรณีคล้ายกันคือ 'คดีเด็กนักเรียนประถมสูญหายที่ฮวาซอง' ซึ่งเป็นหนึ่งในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องอี ชุน-แจ เมื่อเดือนธันวาคม 1989 ทีมสืบสวนของสถานีตำรวจฮวาซองได้ยืนยันชิ้นส่วนศพบางส่วนของหนูน้อยคิม ฮยอน-จอง ที่สูญหายไปเมื่อเดือนกรกฎาคมของปีนั้น แต่กลับฝังกลบซ่อนไว้ในดินอีกครั้ง และปิดคดีเป็นเพียงการหนีออกจากบ้านในเดือนสิงหาคม 1990ศาลแขวงซูวอนพิพากษาเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2022 ให้รัฐชดเชยเงินแก่ครอบครัวผู้เสียชีวิตจำนวน 220 ล้านวอน โดยระบุว่า “การกระทำผิดกฎหมายของตำรวจทำให้ครอบครัวถูกละเมิดสิทธิในการไว้อาลัย·รำลึกถึงบุตรสาวเป็นเวลานาน และสิทธิในการรับรู้เกี่ยวกับสาเหตุการเสียชีวิต” ศาลไม่ได้มองว่าการรับมือที่บกพร่องของตำรวจเป็นเหตุให้หนูน้อยคิมเสียชีวิต แต่ยอมรับความเสียหายทางจิตใจที่เกิดจากการที่ครอบครัวไม่ได้รับรู้ความจริงเป็นเวลานานอันเนื่องมาจากการปกปิด·บิดเบือนของหน่วยงานสืบสวนครอบครัวของนาย A ชายวัย 60 กว่าปี ที่ถูกพบเป็นศพหลังแจ้งเหตุ 51 วันเนื่องจากการปิดคดีอันเป็นเท็จของจ่าตำรวจบู ก็กำลังร้องเรียนถึงความเสียหายเช่นกัน ครอบครัวอธิบายว่า “แม้จะไปที่สถานีตำรวจหลายครั้ง ก็ได้รับเพียงคำตอบว่า 'ปลอดภัยดี แต่ไม่ต้องการแจ้งตำแหน่งให้ครอบครัวทราบ' และ 'ให้ไปตามหาเอง'”ในสถานการณ์เช่นนี้ มีความกังวลว่าหากดำเนินตามกระบวนการเรียกค่าชดเชยจากรัฐ ความทุกข์ของครอบครัวอาจทวีคูณ นายคิม มิน-โฮ กล่าวว่า “หากดำเนินการสืบสวนโดยตำรวจโดยไม่มีการฟ้องร้องของครอบครัว รัฐจะเป็นผู้ครอบครอง·บริหารจัดการหลักฐานสำคัญที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์เชิงเหตุและผลทั้งหมด” และว่า “ในกรณีนี้การพิสูจน์อาจยากยิ่งขึ้น จึงจำเป็นต้องใช้สิทธิทางกฎหมาย เช่น การฟ้องร้องอย่างเต็มที่ และผ่อนคลายภาระการพิสูจน์ของผู้เสียหายหรือเปลี่ยนไปให้รัฐเป็นผู้พิสูจน์”ฮอ จอง-วอน ผู้สื่อข่าว heo.jeongwon@joongang.co.kr [อ่านบทความฉบับเต็ม] ความเป็นไปได้ของการเรียกค่าชดเชยจากรัฐใน 'คดีจ่าตำรวจบู'…เหตุใดวงการกฎหมายจึงหยิบยก 'คดีอี ชุน-แจ' ขึ้นมา (ไปที่ลิงก์)

จำเป็นต้องตรวจสอบความเป็นอิสระของร้านสาขาหลังบทลงโทษจากคณะกรรมการการค้าที่เป็นธรรมทางเลือกด้วยการแยกสินค้าจำเป็นและวิธีการให้แรงจูงใจ มีการชี้ให้เห็นว่า หากสำนักงานใหญ่แฟรนไชส์กำหนดเป้าหมายการขายสินค้าแบรนด์ตนเอง (PB) ให้แก่ร้านสาขาโดยฝ่ายเดียว และให้โทษด้วยเหตุที่ไม่บรรลุเป้าหมายดังกล่าว อาจถูกลงโทษทางกฎหมายได้ ในกระบวนการบริหารยอดขายหรือการขายสินค้าของร้านสาขา ก็จำเป็นต้องมีการบริหารการปฏิบัติตามกฎหมายเชิงป้องกัน เพื่อไม่ให้ละเมิดสิทธิในการเลือกอย่างอิสระของเจ้าของร้านสาขานายซน กเย-จุน ทนายความสำนักงานกฎหมายแดรยุน เมื่อวันที่ 27 ได้เน้นย้ำเกี่ยวกับกรณีที่คณะกรรมการการค้าที่เป็นธรรมกำหนดค่าปรับแก่สำนักงานใหญ่แฟรนไชส์ที่บังคับเป้าหมายการขายสินค้า PB ให้ร้านสาขาและลงโทษร้านสาขาที่ไม่บรรลุเป้าหมายว่า “แม้จะเป็นกลยุทธ์ทางธุรกิจของสำนักงานใหญ่แฟรนไชส์ ก็ไม่ควรดำเนินการในลักษณะที่ละเมิดสิทธิในการเลือกสินค้าอย่างอิสระของร้านสาขา”บทลงโทษครั้งนี้มีความหมายในแง่ที่เป็นกรณีแรกที่ลงโทษการกระทำบังคับเป้าหมายการขายสินค้าเฉพาะรายการแก่ร้านสาขา ในบรรดาการกระทำที่ฝ่าฝืนกฎหมายธุรกิจแฟรนไชส์ ที่ผ่านมาการควบคุมยอดขายรวมหรือเงื่อนไขการซื้อขายของสำนักงานใหญ่แฟรนไชส์เป็นเป้าหมายหลักในการกำกับดูแล แต่ต่อจากนี้ ตีความได้ว่ากรณีนี้แสดงให้เห็นว่า การกระทำที่บังคับสัดส่วนการขายสินค้าเฉพาะรายการโดยพฤตินัยก็อาจกลายเป็นปัญหาทางกฎหมายได้เช่นกันทนายซนกล่าวว่า แม้สำนักงานใหญ่แฟรนไชส์ต้องการขยายการขายสินค้า PB ก็ควรออกแบบนโยบายการขายในลักษณะที่ไม่ละเมิดสิทธิในการเลือกของร้านสาขาเขากล่าวว่า “แม้จะผลักดันการขยายการขายสินค้า PB เป็นกลยุทธ์ทางธุรกิจเพื่อสร้างเอกภาพของแบรนด์หรือรักษาผลกำไร ก็ไม่ควรกำหนดภาระการซื้อที่มากเกินไปแก่ร้านสาขา” และกล่าวว่า “โดยเฉพาะการหยุดจัดส่งสินค้าหรือระงับรหัสร้านสาขาด้วยเหตุที่ไม่บรรลุเป้าหมายการขาย เป็นมาตรการที่เกินกว่าการกระตุ้นการขายทั่วไปและอาจกลายเป็นปัญหาทางกฎหมายได้”ทนายซนอธิบายว่า ด้วยเหตุนี้สำนักงานใหญ่แฟรนไชส์จึงต้องแยกแยะให้ชัดเจนระหว่างสินค้าจำเป็นที่ต้องซื้อจากสำนักงานใหญ่กับสินค้าแนะนำที่ร้านสาขาสามารถเลือกได้อย่างอิสระแม้ในสัญญาจะจัดประเภทเป็นสินค้าแนะนำ แต่หากในการดำเนินธุรกิจจริงมีการบังคับซื้อโดยพฤตินัยหรือกดดันอย่างต่อเนื่อง ก็อาจกลายเป็นปัญหาได้ ทนายซนเน้นย้ำว่า “จำเป็นต้องตรวจสอบเป็นระยะว่าเนื้อหาที่ระบุในสัญญาสอดคล้องกับวิธีการขายที่ใช้จริงในการดำเนินงานของร้านสาขาหรือไม่”เขายังแนะนำว่า โปรโมชันเพื่อขยายการขายสินค้า PB ก็ควรออกแบบโดยเน้นการให้รางวัลมากกว่าการลงโทษ เป็นวิธีการที่ให้เงินสนับสนุนหรือสิทธิประโยชน์เพิ่มเติมแก่ร้านสาขาที่บรรลุเป้าหมาย เพื่อจูงใจให้เข้าร่วมโดยสมัครใจ แทนที่จะลงโทษร้านสาขาที่ไม่บรรลุเป้าหมายการขายในทางกลับกัน การจำกัดการจัดส่งสินค้าหรือให้โทษในการต่อสัญญาด้วยเหตุที่ไม่บรรลุเป้าหมาย อาจถูกตีความว่าเป็นการบังคับซื้อหรือการให้โทษที่ไม่เป็นธรรมแก่ร้านสาขา จึงต้องระมัดระวังทนายซนเน้นย้ำว่า ขอบเขตของการบริหารการปฏิบัติตามกฎหมายก็ไม่ควรหยุดอยู่เพียงตัวสัญญาเท่านั้น เขากล่าวว่าต้องพิจารณาอย่างละเอียดว่าไม่เพียงข้อกำหนดในสัญญาแฟรนไชส์ แต่รวมถึงแนวปฏิบัติด้านโปรโมชันการขายของสำนักงานใหญ่และเนื้อหาที่ซูเปอร์ไวเซอร์สื่อสารในกระบวนการบริหารร้านสาขา ถูกนำไปใช้อย่างไรในสถานการณ์จริงเขากล่าวว่า “เป็นเรื่องยากที่จะทำให้การกระทำบังคับเป้าหมายการขายสินค้าเฉพาะรายการชอบด้วยกฎหมายเพียงเพราะในอดีตวงการเคยทำเป็นธรรมเนียมปฏิบัติ” และกล่าวว่า “สิ่งสำคัญคือการตรวจสอบล่วงหน้าถึงสัญญาและแนวปฏิบัติทางธุรกิจที่อาจละเมิดความเป็นอิสระของร้านสาขา และแม้จำเป็นต้องขยายการขาย ก็ควรจัดทำโครงสร้างการให้แรงจูงใจที่ชอบด้วยกฎหมายมากกว่าการลงโทษ”เขากล่าวเสริมว่า “เนื่องจากมีความเป็นไปได้ที่การตรวจสอบการกระทำที่ไม่เป็นธรรมในด้านแฟรนไชส์ของคณะกรรมการการค้าที่เป็นธรรมจะเข้มงวดขึ้น จึงจำเป็นที่สำนักงานใหญ่ต้องสร้างระบบการปฏิบัติตามกฎหมายเชิงป้องกัน” และว่า “ต้องคำนึงไม่เพียงค่าปรับจากการฝ่าฝืนกฎหมาย แต่รวมถึงความเสียหายในระดับแบรนด์ เช่น ความเชื่อมั่นของร้านสาขาและผู้บริโภคที่ลดลง”ชอง เย-จิน ผู้สื่อข่าว yejin0311@inews24.com [อ่านบทความฉบับเต็ม] [ส่องกฎหมาย]⑬ แฟรนไชส์ที่บังคับขายสินค้า PB…แนวทางการบริหารที่ปฏิบัติตามกฎหมายคืออะไร? (ไปที่ลิงก์)

เมื่อจะส่งต่อทรัพย์สินของพ่อแม่ให้บุตร ผู้คนมักครุ่นคิดว่าการรับมรดกหรือการให้โดยเสน่หาจะได้เปรียบกว่ากัน แต่ในการส่งต่อทรัพย์สินมีคำถามที่สำคัญยิ่งกว่านั้น นั่นคือ 'จะส่งต่อทรัพย์สินเมื่อใด'เมื่อไม่นานมานี้ รัฐบาลได้เสนอแนวทางขยายวงเงินหักลดหย่อนต่อบุตร 1 คนในการคำนวณภาษีมรดก หรือที่เรียกว่าค่าลดหย่อนบุตร จากปัจจุบัน 50 ล้านวอนเป็น 500 ล้านวอน ทั้งนี้เป็นเพียงข้อเสนอของรัฐบาลที่ยังไม่ได้บัญญัติเป็นกฎหมายหากพิจารณาเพียงว่าวงเงินหักลดหย่อนเพิ่มขึ้น 10 เท่า ก็อาจตัดสินได้ง่ายว่า "ไม่จำเป็นต้องให้โดยเสน่หาล่วงหน้า ส่งต่อด้วยมรดกก็ได้" แต่นั่นเป็นความจริงเพียงครึ่งเดียวประการแรกต้องชี้ให้เห็นว่า ภาษีมรดกไม่ได้ถูกกำหนดด้วยค่าลดหย่อนบุตรเพียงอย่างเดียว โดยจะเลือกใช้วิธีที่ได้เปรียบกว่าระหว่างยอดรวมของค่าลดหย่อนพื้นฐานกับค่าลดหย่อนบุคคลอื่น ๆ (รวมถึงค่าลดหย่อนบุตร) กับค่าลดหย่อนแบบเหมารวม และหากมีคู่สมรสก็ต้องพิจารณาค่าลดหย่อนมรดกของคู่สมรสเพิ่มเติมด้วยตามข้อเสนอของรัฐบาล ทายาทที่มีบุตร 2 คนจะได้รับการหักลดหย่อนอย่างน้อย 1,200 ล้านวอน จากค่าลดหย่อนพื้นฐาน 200 ล้านวอนรวมกับค่าลดหย่อนบุตร 1,000 ล้านวอน และหากมีคู่สมรส ยอดรวมค่าลดหย่อนนี้จะยิ่งมากขึ้น กล่าวคือ หากพิจารณาเพียงวงเงินหักลดหย่อน มรดกอาจดูได้เปรียบกว่าแต่มีตัวแปรที่ต้องพิจารณาสำคัญยิ่งกว่าวงเงินหักลดหย่อน นั่นคือมูลค่าในอนาคตของทรัพย์สิน หากอสังหาริมทรัพย์ที่ปัจจุบันมีมูลค่า 1,000 ล้านวอน มีความเป็นไปได้ที่จะเพิ่มขึ้นเป็น 2,000 ล้านวอนในอนาคต การให้โดยเสน่หา ณ ตอนนี้ ตามหลักการจะเสียภาษีการให้โดยเสน่หาโดยอ้างอิงจากมูลค่าปัจจุบันคือ 1,000 ล้านวอน และส่วนที่เพิ่มขึ้นภายหลังจะตกเป็นทรัพย์สินของบุตรในทางกลับกัน หากถือครองไว้โดยไม่ให้โดยเสน่หาจนกระทั่งมรดกเปิด ภาษีจะถูกคำนวณโดยอ้างอิงจากมูลค่าที่เพิ่มขึ้นคือ 2,000 ล้านวอน นี่จึงเป็นเหตุผลว่าเหตุใดสำหรับทรัพย์สินที่คาดว่ามูลค่าจะเพิ่มขึ้น การให้โดยเสน่หาล่วงหน้าแม้จะเสียเปรียบด้านวงเงินหักลดหย่อนอยู่บ้าง แต่ในท้ายที่สุดอาจได้เปรียบกว่า ไม่ว่าค่าลดหย่อนบุตรจะขยายเพิ่มขึ้นมากเพียงใดก็ตามอย่างไรก็ตาม ก็ไม่ได้หมายความว่าเพียงรีบให้โดยเสน่หาก็เพียงพอเสมอไป เพราะทรัพย์สินที่ให้แก่ทายาทภายใน 10 ปีก่อนที่เจ้ามรดกจะเสียชีวิต จะถูกนำมารวมคำนวณในฐานภาษีมรดกอีกครั้ง (สำหรับผู้ที่ไม่ใช่ทายาทคือ 5 ปี)กล่าวคือ หากเสียชีวิตก่อนครบ 10 ปีนับจากที่ให้โดยเสน่หา ทรัพย์สินที่อุตส่าห์ส่งต่อล่วงหน้าก็จะถูกนำมารวมในทรัพย์มรดกและคำนวณภาษีใหม่ในที่สุดแต่กระนั้น ในกรณีนี้ภาษีการให้โดยเสน่หาที่ชำระไปแล้ว ณ ขณะให้ ก็จะถูกนำมาหักออกจากยอดภาษีมรดกที่คำนวณได้ในขอบเขตที่กำหนด จึงไม่ควรด่วนสรุปว่า 'ภายใน 10 ปีจึงไม่มีความหมาย' ในท้ายที่สุด ต้องคำนวณระยะเวลาระหว่างช่วงเวลาที่ให้โดยเสน่หากับช่วงเวลาที่เสียชีวิต อัตราภาษี ณ ขณะนั้น และการเปลี่ยนแปลงมูลค่าทรัพย์สินในระหว่างนั้นควบคู่กันไป จึงจะประเมินความได้เปรียบเสียเปรียบได้อย่างถูกต้องนอกจากนี้ ประเด็นที่ต้องพิจารณายังแตกต่างกันไปตามประเภทของทรัพย์สินด้วย อสังหาริมทรัพย์ต้องพิจารณาไม่เพียงภาษีการให้โดยเสน่หา แต่รวมถึงภาษีการได้มาและภาษีเงินได้จากการโอนเมื่อจำหน่ายในอนาคตหุ้นจดทะเบียนมีความสำคัญที่ช่วงเวลาการให้โดยเสน่หา เนื่องจากสามารถโอนส่วนที่ราคาหุ้นเพิ่มขึ้นในอนาคตให้บุตรได้ ส่วนหุ้นที่ไม่ได้จดทะเบียน มูลค่าการให้โดยเสน่หาจะถูกกำหนดตามวิธีประเมินราคาตามกฎหมายภาษี จึงต้องพิจารณาทั้งมูลค่ากิจการและการสืบทอดสิทธิบริหารในอนาคตในท้ายที่สุด ไม่อาจตัดสินได้ว่ามรดกหรือการให้โดยเสน่หาอย่างไหนได้เปรียบกว่ากันด้วย 'การขยายค่าลดหย่อนบุตร' เพียงอย่างเดียว ต้องพิจารณาวงเงินหักลดหย่อน มูลค่าในอนาคตของทรัพย์สิน ช่วงเวลาการเสียชีวิต และประเภทของทรัพย์สินโดยรวม จึงจะสามารถวางกลยุทธ์การสืบทอดที่เหมาะสมที่สุดได้ว่าจะส่งต่อทรัพย์สินใด เมื่อใด และให้ผู้ใดโชเซอิลโบ / คิม ฮวา-ยอง ทนายความสำนักงานกฎหมายแดรยุน [อ่านบทความฉบับเต็ม] เมื่อจะส่งต่อทรัพย์สินให้บุตร…สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่า 'มรดก' หรือ 'การให้โดยเสน่หา' [คอลัมน์] (ไปที่ลิงก์)

ให้บริการปรึกษากฎหมายเฉพาะบุคคลแก่ผู้ใช้บริการของศูนย์- ผลักดันการสร้างเครือข่ายคุ้มครองสิทธิประโยชน์และขยายกิจกรรมเพื่อสังคม สำนักงานกฎหมายแดรยุนและองค์กรสาธารณประโยชน์อินยอนบอบ ประกาศว่าได้ลงนามบันทึกข้อตกลงความร่วมมือกับศูนย์ส่งเสริมการพึ่งพาตนเองเขตยองดึงโพ กรุงโซล และเริ่มดำเนินการสร้างระบบสนับสนุนด้านกฎหมายสำหรับกลุ่มเปราะบางในพื้นที่พิธีลงนามจัดขึ้นเมื่อวันที่ 21 ที่ผ่านมา ณ ศูนย์ส่งเสริมการพึ่งพาตนเองเขตยองดึงโพ กรุงโซล โดยมีผู้เกี่ยวข้องเข้าร่วม ได้แก่ นางอี เย-ซอม ผู้แทนสำนักงานกฎหมายแดรยุน นายคิม ฮยอน-ซอบ เลขาธิการอินยอนบอบ และนางอี จิน-ฮี ผู้อำนวยการศูนย์ส่งเสริมการพึ่งพาตนเองเขตยองดึงโพ กรุงโซลศูนย์ส่งเสริมการพึ่งพาตนเองเขตยองดึงโพ กรุงโซล ซึ่งเป็นหน่วยงานที่ได้รับการแต่งตั้งจากกระทรวงสาธารณสุขและสวัสดิการ ให้บริการโครงการจ้างงานเพื่อการพึ่งพาตนเอง รวมถึงการสนับสนุนการหางานและการเริ่มต้นธุรกิจแก่ประชาชนผู้มีรายได้น้อย เพื่อช่วยให้พึ่งพาตนเองทางเศรษฐกิจได้บันทึกข้อตกลงครั้งนี้จัดทำขึ้นเพื่อคุ้มครองสิทธิประโยชน์ของประชาชนในพื้นที่ที่เข้าถึงบริการทางกฎหมายได้ยาก และเพื่อลดสถานการณ์ที่การพึ่งพาตนเองและกิจกรรมทางเศรษฐกิจต้องหยุดชะงักเนื่องจากปัญหาทางกฎหมายตามข้อตกลง แดรยุนและอินยอนบอบจะให้การสนับสนุนการปรึกษากฎหมายเฉพาะบุคคลโดยคำนึงถึงสถานการณ์ของผู้ใช้บริการศูนย์ ส่วนศูนย์ส่งเสริมการพึ่งพาตนเองเขตยองดึงโพ กรุงโซล จะทำหน้าที่ค้นหาผู้ใช้บริการที่ต้องการความช่วยเหลือทางกฎหมายและประสานงานเพื่อการปรึกษาทั้งสามหน่วยงานยังจะสร้างเครือข่ายความร่วมมือเพื่อคุ้มครองสิทธิประโยชน์ของกลุ่มเปราะบางในพื้นที่ โดยมีแผนขยายขอบเขตความร่วมมืออย่างค่อยเป็นค่อยไป ทั้งการปรึกษาและการประสานงานกรณี การให้ข้อมูลทางกฎหมาย และโครงการเพื่อสังคมนางอี จิน-ฮี ผู้อำนวยการศูนย์ส่งเสริมการพึ่งพาตนเองเขตยองดึงโพ กรุงโซล กล่าวว่า “หวังว่าประชาชนที่เข้าร่วมโครงการพึ่งพาตนเอง เมื่อเผชิญกับคดีความหรือข้อพิพาททางกฎหมาย จะได้รับการสนับสนุนอย่างมืออาชีพ เพื่อให้สามารถพึ่งพาตนเองต่อไปได้อย่างมั่นคง”นางอี เย-ซอม ผู้แทนสำนักงานกฎหมายแดรยุน กล่าวว่า “เป็นเรื่องที่มีความหมายอย่างยิ่งที่เราสามารถให้บริการที่เป็นรูปธรรมแก่เพื่อนบ้านที่อยู่ในจุดบอดทางกฎหมาย” และกล่าวเพิ่มเติมว่า “เราจะดำเนินกิจกรรมร่วมกับอินยอนบอบเพื่อคุ้มครองสิทธิประโยชน์ของผู้ด้อยโอกาสทางสังคมและยกระดับสวัสดิการทางกฎหมายต่อไป” [อ่านบทความฉบับเต็ม] สำนักงานกฎหมายแดรยุน·อินยอนบอบ ลงนามความร่วมมือสนับสนุนด้านกฎหมายแก่กลุ่มเปราะบางร่วมกับศูนย์ส่งเสริมการพึ่งพาตนเองเขตยองดึงโพ กรุงโซล (ไปที่ลิงก์)